Generalizacja treści mapy jest jednym z podstawowych pojęć kartograficznych, zarówno dla twórcy mapy (kartografa) jak i odbiorcy końcowego (użytkownika). Współczesne mapy, za sprawą rozwoju internetowych systemów informacji geograficznej (WebGIS), coraz częściej mają formę internetowych aplikacji. Umożliwia to częstą aktualizację danych i jednoczesną dostępność dla użytkowników na całym świecie. Jednak ograniczenia technologiczne internetu powodują, że niektóre typy danych wymagają generalizacji, nie tylko ze względu na czytelność treści, ale przede wszystkim, ze względu na ilość danych.

Ilość współrzędnych geograficznych opisujących obiekty liniowe – różnego rodzaju ślady GPS lub obiekty wprowadzane na mapy przez użytkowników (drogi, rzeki itp.) może być bardzo duża. Nowoczesne przeglądarki internetowe (Firefox 6, Chrome 12, Opera 12) radzą sobie z kilkunastoma tysiącami współrzędnych, przy większych ilościach pojawiają się komplikacje, np.: długie czasy wczytywania danych na mapę, chwilowe lub całkowite zawieszenie sprzętu. Z pomocą przychodzą algorytmy generalizujące współrzędne do akceptowalnych dla urządzenia zakresów. W przypadku obiektów liniowych można zastosować algorytm opracowany w 1973 roku przez Ramer-Douglas-Peucker. Przykład zastosowania algorytmu na pliku KML zawierającym 20 tys. współrzędnych geograficznych:

Raptem zaczęło się robić ciemno, a młoda była godzina. Od wschodu z nad Gorca zaczęła nadciągać burza – wszyscy się rozstaliśmy, a Góral zniknął w smrekowym lesie.